Bir kelimeyi korumak, onunla düşünülebilen dünyayı da korumaktır.

Dil, bir milletin yalnızca konuşma aracı değil; hafızası, düşünme biçimi ve kendisini geleceğe taşıma iradesidir. Her kelime, yüzyılların biriktirdiği tecrübenin, inancın, ahlâkın ve kültürün izini taşır. Bir kelimenin kaybı, yalnızca sözlükten bir satırın silinmesi değildir; o kelimeyle kurulabilen bir düşüncenin de yavaşça susmasıdır.

Bilen Söylesin, unutulmaya yüz tutmuş kelimeleri şiirin canlı dili içinde yeniden hatırlatmak için doğdu. Eser, geçmişi bir müzeye kapatmayı değil; geçmişin kelime hazinesini bugünün sözüne, yarının idrakine katmayı amaçlar. Çünkü eksilen kelime, eksilen düşüncedir; daralan dil, daralan ufuktur.

Bu külliyatın her şiiri bir hüküm vermek yerine soru sorar: “Nedir?” Soru, okuru seyirci olmaktan çıkarır; kelimenin kökenine, anlamına ve bugünkü karşılığına doğru yürümeye çağırır. Şiir burada yalnızca estetik bir biçim değil, kültürel hafızayı uyandıran bir çağrıdır.