Bezm-i elest ceminden, nüzûl eyledi bu can,
Kâlû belâ sırrıyla, cisme büründü revân.
Rûh-ı mücerred iken, düştü mülk-i fenâya,
Ağlayarak râm oldu, şu dâr-ı mâsivâya.
Zulmet-i rahm içinden, koptu feryâd ü figân,
Zâhirin pazarında, zâyi oldu o zîşân.
Kundak denen libâsa, sardılar tıfl-ı zârı,
Nisyân ile mühürlü, başladı âh ü zârı.
Göz açtı şu âleme, nûr-ı şemsi görerek,
Ağyârın meclisine, bî-gûnâh can vererek.
Beşik denen sefîne, sallanırken ummânda,
Aslını unutturdu, gurbet-i hîç mekânda.
Sabâvet demlerinde, hâtırat pür-nûr idi,
Nefs-i emmâre suskun, kalb-i sâfî hür idi.
Gülzâr idi bu âlem, dîde-i ma’sûm için,
Bî-haberdi mihnetten, bilmezdi hüzün niçin.
Lisan bî-lâl olunca, döküldü kelimâtı,
Öğrendi yavaş yavaş, fâni olan hayâtı.
Hâk-i turâb üstünde, koşarken perîvâş,
Başladı mâsivâda, en sessiz gizli savaş.
Şeb-i yeldâ bilmezdi, günleri nev-bahârdı,
Zihninin semâsında, ne keder ne ah vardı.
Zannederdi bu devran, dâimâ bâkî kalır,
Bilmezdi çarh-ı felek, verdiği canı alır.
Gök kubbenin altında, oynarken bî-tekellüf,
Fıtrat-ı pâk üstüne, düşmemişti taassuf.
Eşyânın zâhirine, inanırdı sûretâ,
Görmemişti âlemde, ne bir hile ne hatâ.
Masal denen hayâlat, ruhuna gıda idi,
Uykuya daldığında, sînesi hüdâ idi.
Meleklerin perr ü bâl, açtığı o nîm şebde,
Nûr-i ilâhî vardı, o küçücük meşrepte.
Lâkin devr-i zamâne, sinsi sinsi işledi,
Akl-ı cüz’î uyanıp, hudutları dişledi.
Hüviyet perdesine, ilk nakışlar vuruldu,
O safiyyet mülkünde, nefs divanı kuruldu.
Nevcivânlık deminde, damarda cûş etti kan,
Zannetti ki kendinin, emrine muntazır an.
Kibr-i nâdân bürüdü, akl-ı selîm terk etti,
Gafletin bâdesini, yudum yudum derk etti.
Ateş-i heves ile, yandı sîne-i sûzân,
Cevher-i cânı yakıp, rûhu kıldı pür-hicrân.
Sahn-ı çemende gezdi, bülbül-i nâlân gibi,
Ser-mest-i bî-şuurdu, aklı perîşân gibi.
Kibr-i nâdân bürüdü, akl-ı selîm terk etti,
Gafletin bâdesini, yudum yudum derk etti.
Göğsündeki gururu, kalkan eyledi cana,
Hakîkati unutup, râm oldu fâni şâna.
Nâsihîn sözlerine, bî-gâne kaldı gûşu,
Zehr-i mârı bal sandı, zâyi eyledi hûşu.
Feleğin çarklarında, ezileceğin bilmez,
Zannederdi silinen, hâtırat geri gelmez.
Aynâ-yı bed-likâda, endâmına vuruldu,
Hüsn-i zâhir göçmezmiş, diye kalbi duruldu.
Hevâ vü heves ile, rûz ü şeb zâyi oldu,
Cevher-i cân bî-kıymet, mâsivâ içre soldu.
Hây u hûy-i dünyâya, râm eyleyince özü,
Perde-i hicâb indi, görmez oldu o gözü.
Şevk-i fânî peşinde, koşturdu bî-karâr,
Nefs-i emmâre onu, eyledi zâr ü nizâr.
Bir serv-i hırâmânın, gölgesine aldandı,
Aşk-ı mecâzî nârı, kalbgâhında hızlandı.
Hüsn-i fâni uğruna, terk eyledi aklını,
Zâhire kurban etti, içindeki saklını.
Gece gündüz feryâd-ı, zülf-i yâre asıldı,
Şem’-i firâk yandıkça, ciğerine basıldı.
Pervâneveş atıldı, nâr-ı sûzân içine,
Ağıyı şerbet diye, kattı fâni hiçine.
Bî-vefâ bir dilberin, kurbanı oldu nâ-gâh,
Gönül tahtı yıkıldı, sîneden koptu bir âh.
İkbâl-i aşkı söndü, serâb-ı fâni bitti,
Aşk-ı sâdık sanılan, hevesler uçup gitti.
Hicrânın hançeriyle, sînesi çâk çâk oldu,
Dîde-i giryânından, dökülen katre doldu.
Ağyârın hilesiyle, virân olunca bâğı,
Terk eyledi gönlünde, kurduğu o otağı.
Aşk-ı mecâzî imiş, kalbi vîrân eyleyen,
Cân-ı bî-çâre imiş, zâlime can söyleyen.
Ahd ü peymân kırıldı, yeminler rüzgâr oldu,
Gülşeni zannettiği, dünya ona dâr oldu.
Gönül kapısın örttü, mühür vurdu vuslata,
Dedi bir daha asla, düşmem böyle hatâya.
Rûh-ı nâzeninini, mahkûm etti sükûta,
Terk eyledi kendini, karanlık bir tâbuta.
Lâkin fâni dünyânın, hilesi biter sanma,
Hevâ kapısı kapansa, hırs-ı nefs yiter sanma.
Mâsivânın pazarı, çağırdı kucağına,
Yine düştü bî-çâre, kibrin şer ağına.
Sim ü zer sevdasıyla, karardı akl-ı meâd,
Dâr-ı fâni içinde, nefsi kıldı dâim şâd.
Makâm ü mansıb için, eğildi ehl-i câha,
Satıp vicdân-ı pâki, gark oldu bin günâha.
Kâr ü hüsrân çarkında, ömrü hebâ eyledi,
Asl-ı fıtratı neyse, cümle fedâ eyledi.
Hırs-ı dünyâ bürüdü, çeşm-i hakîkat kördü,
Kendi elleri ile, zindan-ı ömrü ördü.
Muhibler riyâkârdı, yârânlar kîne-dâr,
Menfaat hırkasıyla, örtülmüş cümle ağyâr.
Sürç-i lisan edeni, affetmez oldu zâlim,
Hâlimi sorma sakın, perîşândır ahvâlim.
Refîk-i rûh ararken, buldu bir ehl-i dünyâ,
Zevc ü zevce kılındı, kuruldu fâni rüyâ.
Evlâd-ı cihân geldi, hâneler nûra garktı,
Şu fânî ömür işte, nehir misâli aktı.
Tıflın handesi için, feda kıldı ömrünü,
Unuttu mâsivâda, kendi fâni gününü.
Baba olmak ne zormuş, peder olunca bildi,
Nefs-i emmâre göçtü, kalbe şefkat dirildi.
Pervâne misâl döndü, evlâdının başında,
Kendi sûretin buldu, onun hilâl kaşında.
Geceler nîm-şeb iken, uykuyu terk eyledi,
Her bir feryâd u âhta, nâlesin kâm eyledi.
Günler eyyâmı sürdü, yıllar seylâb-ı eşk,
Büyüdü nevcivânlar, oldu bî-zâr ü pür-meşk.
Hâneden uçup gitti, kuşlar misâl yuvasız,
Kaldı pîr-i fânîler, hânede bî-devâsız.
Ayrılık firkatinin, kederi çöktü cana,
O şen şakrak hâneler, döndü ıssız zindana.
Anladı ki dünyâda, evlât dahî emânet,
Vadesi dolan göçer, haktır kopsa kıyamet.
Aynâ-yı devrân içre, bakarken sûretine,
Gördü karlar yağmıştır, siyah olan zülfüne.
Çîn-i cebîn belirdi, alnının ortasında,
Sâfî bir hüzün kaldı, ömrün son postasında.
Zevâl-i ömür vakti, gelip çattı nâ-gehân,
Sarsıldı kibr-i benlik, hârâb oldu asıl han.
Kuvvet-i bâzû bitti, dizlerde fer kalmadı,
Nâr-ı heves kül oldu, dilde eser kalmadı.
Peder ü mâder göçtü, dâr-ı bekâ mülküne,
Mevlâm rahmet eylesin, cümlesinin köküne.
Ölümün soğuk rûyu, değdiğinde sîneye,
Anladı ki yolcudur, o ebedî hâneye.
Kervan-ı ecel yola, çıktı dönmez geriye,
Sual eder vicdânı, bî-çâre bu seriye.
Hangi amel-i sâlih, sermâye oldu bana?
Ne yüzle varacağım, o dergâh-ı sübhâna?
Nedâmetin nârıyla, yandı kavruldu rûhu,
Kendi kan deryâsında, aradı asıl Nûh’u.
Şu fânî dâr içinde, ne çok hata eylemiş,
Hakk’ın dergâhı varken, mâsivâyı beylemiş.
Libâs-ı fahr ü kibri, çıkarıp attı tenden,
Tevbe-i nasûh ile, geçiverdi bu benden.
Riyâkâr libâsları, yırttı da üryân oldu,
Hakk’ın celâli içre, gözyaşı ummân oldu.
Terk-i mâsivâ edip, uzlete çekti canı,
Gönül kâşânesinde, buldu hakîki hanı.
Gözden dökülen katre, seyyieyi sildi pâk,
Nefs-i levvâme ile, rûhu eyledi çâk çâk.
Cihanın zînetleri, ayn-ı serâb göründü,
O mağrur olan bedden, hırka-i hâk büründü.
Taht-ı Süleymân olsa, mülk-i fâni bî-değer,
İnsanı azîz kılan, ahlâk-ı hamîd meğer.
Husûmet defterini, dürdü de nâra yaktı,
Cümle mahlûkâta o, şefkat bahrıyla baktı.
Helâllik talep etti, rûz-i mahşer gelmeden,
Kâlû belâ ahdini, Hâlık canı almadan.
Şeb-i zînet biterken, mevsim-i pîr-i hazân,
Bağrında inlemeye, başladı ecel-fezân.
Titreyen ellerinde, tutamaz oldu câmı,
Kesildi hânelerde, hayatın o devâmı.
Çeşm-i bî-nûra düştü, ayrılığın gölgesi,
Kulağında çınladı, er-rahîmin o sesi.
Dostlar-ı kâdim göçtü, makber-i hâmuşâna,
Yalnızlık ağır geldi, bî-kudret olan cana.
Eyyâm-ı derd ü keder, sarmaladı bedeni,
Tabîbler devâ bulmaz, zâyi olmuş bu teni.
Gaflet perdesi koptu, sırr-ı hakîkat ayân
Bekliyor eşiğinde, göç eyleyecek kervân
Mihnet-i nâ-merd ile, çekildi hep feryâdı,
Dilinde vird eyledi, Hüdâ denen o adı.
Eşk-i hasret döküldü, seccâdenin üstüne,
Boyun büktü râm oldu, Hakk’ın emri üstüne.
Fâni nefesin sonu, gelip çattı nihâyet,
Sekerât-ı mevt ile, koptu şahsî kıyamet.
Ter basarken cebîni, lâl oldu bî-zâr dili,
Kesti dünya elini, koptu fâni menzili.
Azrâil perr ü bâlin, açınca meyyit üste,
Cân bülbülü kafesten, uçtu bu son nefeste.
Çıktı rûh-ı mücerred, ten-i fâni bağından,
Vuslat-ı yâre erdi, âhiret otağından.
Rûh-ı mücerred koptu, ten-i fâni hapsinden,
Azat oldu nihâyet, şu dünyânın nefsinden.
Gözler açık kalırken, seyr-i cemâle daldı,
Ten denen o kafeste, sâdece sûret kaldı.
Ehl-i hâne pür-figân, ağlaşırken başında,
O vuslat-ı yâr ile, bayram eyler arşında.
Siz ölü zannedersin, o aslına dirildi,
Kendi hakîkatiyle, Bezm-i elest’e erdi.
Soydular libâsını, teneşir tahtasında,
Yıkandı bî-cân beden, suyun saf paktasında.
Cebsiz hırka misâli, kefen-i pür-vefâya,
Sardılar şu bedeni, râm ettiler bekâya.
Tabut-ı çûbîn içre, bindirdiler atına,
Kaldırdı omuzlar da, çıkardılar çatına.
Tekbîr sedâlarıyla, sokaklardan geçtiler,
Şu fânî dâr-ı mülkten, âhireti seçtiler.
Musallâ taşı üzre, kondu meyyit bî-mecâl,
İmam nidâ eyledi: “Nedir bu meyyitte hâl?”
Ehl-i cemaat dedi: “İyi biliriz onu”,
Böylece tamam oldu, fâni ömrün bu sonu.
Helâllik ahdi bitti, kalktı eller semâya,
Teslîm ettiler onu, ebedî o bekâya.
Makber-i hâmuşâna, doğru kervan yürüdü,
O mağrur bedenleri, acı sükût bürüdü.
Daracık lahdin içre, indirdiler nâzenin,
Yüzünü kıblegâha, döndürdüler bu tenin.
Hâk-i turâba değdi, mermer saray sâhibi,
Makber oldu nihâyet, fâni bedenin dibi.
Üzerine atıldı, kürek kürek o toprak,
Kapanınca üstünü, döküldü son pür-yaprak.
Cemaat avdet etti, fâni dünyâ işine,
Meyyit kaldı baş başa, kendi garip düşüne.
Münker ile Nekir’in, suâliyle uyandı,
Hakîkatin nûruna, perdesizce boyandı.
Gaflet uykusu bitti, âlem-i berzah yurdu,
Kendi vicdan divânı, hak mîzânını kurdu.
Fâni dünyâ dediğin, ayn-ı serâb u hayâl,
Uğruna hebâ olan, dâr-ı gurûr u vebâl.
İbret-i âlem olsun, makberin sessiz dili,
Bir gün kopar kökünden, her mevcûdun menzili.
Zevk u safâ ehline, sadâ vermez bu toprak,
Koparıp atar dalı, kurur dökülür yaprak.
Zâlimin ocağını, yerle yeksân eyleyip,
Mermer saraylı şâhı, kara kabre peyleyip.
Akl-ı selîm olan can, mâsivâya aldanmaz,
Fâni olan bu mülkün, ateşlerinde yanmaz.
Rûh-ı mücerred gibi, dünyâda üryân gezer,
Hakk’ın dîdârı için, nefsini dâim ezer.
Ey bu fâni âlemde, kendini bâkî sanan!
Ey hırs-ı serâb için, pür-âteş olup yanan!
Bak şu mezar taşına, ismin silinip gider,
Zaman denen o cellât, her nesneyi mahveder.
Bir varmış bir yokmuş der, kıssahânlar dillerde,
Kalır sâdece hoş sâd, bî-mekân o illerde.
Zâhirin pazarında, sûretine aldanma,
Gölgeler âleminde, asıl mülkünü sanma.
Nefs-i mutmainneye, erişen bulur felâh,
Karanlık şeblerine, doğar ebedî sabâh.
Aşk-ı hakîkî nârı, temizler mâsivâyı,
Cevher-i cân fetheder, koca nûr-ı semâyı.
Sözün hâtimesinde, sırr-ı tevhîd ayândır,
Mâsivâ-yı dâr-ı mülk, sadece bir ziyândır.
Ölmeden evvel ölen, buldu âb-ı hayâtı,
Geçti dâr-ı fenâdan, aştı koca sırâtı.
Küllü men aleyhâ fân, Hükm-i ezel bu kelâm,
Kalır Bâkî-i Mutlak, gerisi fâni evhâm.
Rûh-ı cânân ulaştı, vuslatın dergâhına,
Sığındı merhametle, âlemlerin Şâhı’na.
Divân-ı Hak kuruldu, kalem sükûta erdi,
Bu şiirin mısrâsı, sırr-ı kadîmi serdi.
Okuyan ibret alsın, terk etsin mâsivâyı,
Bulmak dileyen cânlar, bulur asıl bekâyı.
Kavramlar: anlam ve köken
Şiirdeki anlamlar eserin bağlamına göredir. Köken notları kelimeleri oluşturan dil öğelerini gösterir.
01 · Âb-ı Hayât
Şiirdeki anlamı: Ölümsüzlük suyu; ölmeden evvel ölmeyi başaranların ulaştığı ebediyet.
Köken: Farsça âb (su) + Arapça hayât (yaşam).
02 · Ahlâk-ı Hamîd
Şiirdeki anlamı: İnsanı dünyevi saraylardan daha yüce kılan, Yaratıcı’nın övdüğü güzel ahlak.
Köken: Arapça ahlâk + hamîd (övülmüş).
03 · Akl-ı Cüz’î
Şiirdeki anlamı: Hakikati bütünüyle kavrayamayan, dünyevi çıkarları hesaplayan sınırlı akıl.
Köken: Arapça akl + cüz’î (parçaya ilişkin).
04 · Aşk-ı Mecâzî
Şiirdeki anlamı: Fani varlıklara duyulan, ayrılık ve acıyla sınanan beşeri tutku.
Köken: Arapça aşk + mecâzî (gerçek anlamı dışında, geçici olana yönelen).
05 · Ayn-ı Serâb / Dâr-ı Gurûr
Şiirdeki anlamı: İnsanı aldatan, hayal gibi görünen dünya; aldanış yurdu.
Köken: Arapça ayn, serâb, dâr ve gurûr öğelerinden kurulan terkipler.
06 · Aynâ-yı Bed-Likâ
Şiirdeki anlamı: Çirkin yüzlü ayna; fani bedenin ebedi göründüğü aldanışı anlatan imge.
Köken: Farsça aynâ (ayna) ve bed (kötü) + Arapça likâ (yüz, görünüş).
07 · Bâkî-i Mutlak
Şiirdeki anlamı: Kâinat değişirken ebediyen var olan Yüce Yaratıcı.
Köken: Arapça bâkî (kalıcı) + mutlak (sınırsız, koşulsuz).
08 · Bezm-i Elest / Kâlû Belâ
Şiirdeki anlamı: Ruhların Allah’a ilk ahdi verdiğini anlatan ezel meclisi.
Köken: Farsça bezm (meclis) + Arapça elest; kâlû belâ Arapça ifadedir.
09 · Cevher-i Cân
Şiirdeki anlamı: İnsanın ruhunda taşıdığı ilahi emanet; hırsla karartılan öz.
Köken: Arapça cevher (öz) + Farsça cân (can).
10 · Çîn-i Cebîn
Şiirdeki anlamı: Alın kırışıklığı; yaşlılığın bedende bıraktığı iz.
Köken: Farsça çîn (kırışık) + cebîn (alın).
11 · Dîde-i Giryân
Şiirdeki anlamı: Hakikati ararken yaş döken ağlayan göz.
Köken: Farsça dîde (göz) + giryân (ağlayan).
12 · Hüviyet ve Libâs-ı Fahr
Şiirdeki anlamı: İnsanın sahte kimliği, kibri ve şöhret elbisesi.
Köken: Arapça hüviyet, libâs (giysi) ve fahr (övünme).
13 · Kefen-i Pür-Vefâ / Hırka-i Hâk
Şiirdeki anlamı: Dünyalık taşımayan kefen ve bedene eşlik eden toprak hırkası.
Köken: Arapça kefen, vefâ, hırka + Farsça pür (dolu) ve hâk (toprak).
14 · Kibr-i Nâdân
Şiirdeki anlamı: İnsanın faniliğini unutmasından doğan cahilce kibir.
Köken: Arapça kibr (büyüklenme) + Farsça nâdân (bilgisiz).
15 · Küllü men aleyhâ fân
Şiirdeki anlamı: Yeryüzündeki her canlının fani oluşunu bildiren Kur’an ifadesi.
Köken: Arapça; Rahmân suresi 55:26’dan bir ifade.
16 · Makber-i Hâmuşân
Şiirdeki anlamı: Suskunların mezarlığı; hırs ve feryatların sükûta erdiği yer.
Köken: Arapça makber (mezar) + Farsça hâmuşân (suskunlar).
17 · Meyyit / Bî-cân
Şiirdeki anlamı: Ruhu çekilmiş, güç ve şanı sona ermiş beden.
Köken: Arapça meyyit (ölü); Farsça bî (yoksun) + cân (can).
18 · Mülk-i Fenâ / Dâr-ı Mâsivâ
Şiirdeki anlamı: Yok olmaya mahkûm dünya; Hak’tan gayrı olanlar.
Köken: Arapça mülk, fenâ, dâr ve mâsivâ öğelerinden kurulan terkipler.
19 · Münker ve Nekir
Şiirdeki anlamı: Kabir sorgusuyla ilişkilendirilen iki melek.
Köken: Arapça münker ve nekîr adları.
20 · Musallâ
Şiirdeki anlamı: Cenaze namazının kılındığı yer; şiirde dünyevi statülerin eşitlendiği makam.
Köken: Arapça musallâ (namaz kılınan yer).
21 · Nefs-i Emmâre
Şiirdeki anlamı: İnsanı kötülüğe, hırsa ve kibre sevk eden benlik mertebesi.
Köken: Arapça nefs + emmâre (emreden).
22 · Nefs-i Levvâme
Şiirdeki anlamı: Kendini kınayıp hesaba çeken içsel uyanış mertebesi.
Köken: Arapça nefs + levvâme (çok kınayan).
23 · Nefs-i Mutmainne / Felâh
Şiirdeki anlamı: Huzura ermiş ruh ve kurtuluş hâli.
Köken: Arapça nefs, mutmainne (huzura ermiş) ve felâh (kurtuluş).
24 · Nisyân
Şiirdeki anlamı: Asıl vatanını unutup dünyaya aldanma; unutuş.
Köken: Arapça nisyân (unutma).
25 · Nüzûl (Nüzûl Eylemek)
Şiirdeki anlamı: Ruhun dünyaya inişini anlatan şiirsel ifade.
Köken: Arapça nüzûl (inme) + Türkçe eylemek yardımcı fiili.
26 · Rûh-ı Mücerred
Şiirdeki anlamı: Maddeden ve dünyevi hırslardan soyutlanmış ruh.
Köken: Arapça rûh + mücerred (soyutlanmış).
27 · Sabâvet Demleri
Şiirdeki anlamı: Masum çocukluk çağı.
Köken: Arapça sabâvet (çocukluk) + Farsça dem (vakit).
28 · Sekerât-ı Mevt
Şiirdeki anlamı: Can verme sırasında yaşanan ölüm sarhoşluğu.
Köken: Arapça sekerât (sarhoşluk hâlleri) + mevt (ölüm).
29 · Şeb-i Yeldâ
Şiirdeki anlamı: Yılın en uzun gecesi; şiirde uzayan karanlık gamın imgesi.
Köken: Farsça şeb (gece) + Farsçada kullanılan yeldâ (en uzun gece).
30 · Şem’-i Firâk / Pervâneveş
Şiirdeki anlamı: Ayrılık mumu ve ona pervane gibi yönelen âşık.
Köken: Arapça şem’ (mum), firâk (ayrılık); Farsça pervâne + veş (gibi).
31 · Sim ü Zer / Ehl-i Câh
Şiirdeki anlamı: Gümüş ve altın; makam peşinde koşan dünya ehli.
Köken: Farsça sim (gümüş), zer (altın), câh (makam); Arapça ehl.
32 · Tabut-ı Çûbîn
Şiirdeki anlamı: Tahtadan tabut; şiirde son yolculuğun sade taşıyıcısı.
Köken: Arapça tâbût + Farsça çûbîn (tahtadan).
33 · Teneşir ve Sâf Pâk
Şiirdeki anlamı: Ölü bedenin yıkandığı tahta ve arınmışlık imgesi.
Köken: Teneşir Farsça kökenli; Arapça sâf + Farsça pâk (temiz).
34 · Tevbe-i Nasûh
Şiirdeki anlamı: Günaha dönmemeye yönelik içten ve kesin tövbe.
Köken: Arapça tevbe + nasûh (içten, samimi).
35 · Tıfl-ı Zâr / Tıfl-ı Nâdân
Şiirdeki anlamı: Ağlayan, aciz ve dünyanın hakikatini henüz bilmeyen çocuk.
Köken: Arapça tıfl (çocuk) + Farsça zâr (inleyen), nâdân (bilgisiz).
36 · Uzlet / Kâşâne
Şiirdeki anlamı: Kalabalıktan çekilip gönül sarayında baş başa kalma hâli.
Köken: Arapça uzlet (ayrılma, yalnızlık); Farsça kâşâne (ev, köşk).
37 · Zevâl-i Ömür / Mevsim-i Hazân
Şiirdeki anlamı: Ömrün sonbaharı; yaşlılık ve sona yaklaşma vakti.
Köken: Arapça zevâl, ömür, mevsim + Farsça hazân (sonbahar).
38 · Zulmet-i Rahm
Şiirdeki anlamı: Anne karnının karanlığı; şiirde dünyaya gelişten önceki ilk mekân.
Köken: Arapça zulmet (karanlık) + rahm (ana karnı).