Nefisname: İç Kusan Kan Destanı

İçimdeki insafı kökünden söküp attım,
Merhamet beşiğinde zehirleri ben tattım.
Ateşin tam kıyısı, zemheriyle titrerim;
Kendi çukurum için kardeşimi iterim.

İnim inim ağlarken yaşımı hicvederim,
Sağır olmuş yürekle kelâmı hiç ederim.
Aczime gülüp geçen taştan bir heykel kaldım,
Lâl olmuş diller ile koca bir vebâl aldım.

Dile düşen kelime kalbe işlemiyorsa,
Hak’tan vurduğum o dem ruhum titremiyorsa,
Tarife uyan asıl münafık bu nefsimdir;
Beni çukura iten kendi kof hevesimdir!

Ben kendi boğazıma sarılan o katilim,
Sözde kâmil görünür, hakikatte gâfilim!
Dışım riyâyla mâmur, içim koca bir enkaz;
Bendeki bu nanköre cehennem ateşi az!

Aklımı put eyleyip secde ettim gölgeme,
Kör bir kuyu kazmışım kendi viran sineme.
Zâhirde âlim oldum, bâtınım zifir zindan;
Bir damla huşû yokmuş, kurudum susuzluktan!

Kendi cehennemime odun taşır gururum,
Kıymeti kalmamıştır paramparça onurum.
Gülüşlerim sahtedir, sükûnetim tuzaktır;
İnsanlık hırkasından nasibim çok uzaktır.

Taht kurduğum o zirve uçurumun dibidir,
Sırtıma geçirdiğim yalanın kefenidir.
Hakikati boğarken kazandım sandım, eyvah!
Ettiğim her ihanet boynuma dolanan âh!

Âleme nizâm verip aslıma âmâ kaldım,
Zâhirde pür-nûr iken bâtınımda karardım.
Hakk’a rükû sanırken kibrime tapınmışım,
Yalancı bir menzilde körlükle sınanmışım.

Kılıcı başkasına çalarken pek cüretkâr,
Kendi boynuma gelip dayanınca sahtekâr!
Adaleti dilimden düşürmezken her dâim,
En büyük zulmü bana yapan benim, ben zâlim!

Sustuğum her cinayet benim kendi fâilim,
Kan tükürür yüzüme temiz sandığım tenim!
“Bana ne” diyen dilim kilit vurur göklere,
Vicdanım çürüdü de koku sindi seslere.

Mîzanı devirmişim; tarttığım günah benim,
Ateşlere odunsuz attığım o can benim.
Suretim âdemoğlu, sîretim canavarmış;
Kendi yaktığım nârda yanacak âhım varmış.

Dünden bir nidâ kopar: “Haberin var mı, gâfil?”
Geçmişimde kayboldum; menzilim bitti, sefîl.
Deste deste günahım, deste deste âh yutar;
Dünde kaybolan aklım yarın mahşerde kusar!

Toprak bile ürperir benim o kof cismimden,
Kefen bile iğrenir lânetlenmiş ismimden!
Ne bir duâ sarar bak ne bir rahmet dokunur;
Mezar taşı yerine alnıma âh okunur!

Varlık sandığım zerre koca bir hiçlik imiş,
Ruhumu diri sandım; vicdan çoktan erimiş!
Adım bile silinir zamanın defterinden,
Kâinat kan kusacak kibrimin o zehrinden!

Gölgesine kul oldum, kıblemi de kül ettim;
Vicdanı öldürdüm de yarınımı mahvettim.
Deste deste günahlar boynuma kement kalır,
Kendine kör olanı koca bir hiçlik alır!

Yaşarsa insan Hak’tan habersiz ve çaresiz,
Mahşerin meydanında mutlak kalır kimsesiz.
Sessizce gelir ecel, can bağına ilişir;
Aklı başa getirir o buz gibi teneşir!

Dünya denen şu serap koca bir yalan imiş,
Nefsimin kudret sanıp taptığı talan imiş.
Makam mevki cüppesi çürük iplikten yama,
Gözlerim açık gezer, hakikatte kör âmâ.

Bir ömür koşuşturup avuçladığım rüzgâr,
Mal mülk diye taptığım bana koca bir mezar.
Zan ve vehim içinde çürütmüşüm bağrımı,
Kimse duymaz göçerken şu dilsiz feryadımı.

Toprağın altı sükût, üstü koca fırtına;
Ben kendi ellerimle yük vurdum hep sırtıma.
Altından saray yapsam gireceğim yer kara,
Merhem süren bulunmaz içimdeki bu yara.

Dile kolay konuşmak, sükût etmek ateştir;
Riyâyla beslenenin tek yoldaşı kalleştir.
Her kelâmım oktur da hep kendime saplanır,
İşlediğim günahlar hep sinemde saklanır.

Dervişlik hırkasını kibirle giyen benim,
Hakk’ın adını anıp haramlar yiyen benim.
Diz çöküp ağlasam da yaşlarım hep riyâdır;
Uyandım sanıyorum, gördüğüm kof rüyadır.

Sorsalar bana beni aslan kesilir dilim,
Aynaya baktığım an tutulur benim elim.
Suretim kâmil durur, sîretim kara duman;
Yoktur benim nefsimin şerrinden zerre aman.

Hani o dağ deviren yenilmez olan aklım?
Bir nefeslik can için kalmadı hiçbir saklım.
Üflenen o nefesin sahibi ben değilim,
Topraktan geldim ama çamura kul meyilim.

Kâğıda kalem çalsam kelime benden kaçar,
Çürüttüğüm bu ömür başıma bin dert açar.
Kim bana dost olacak ben kendime düşmanken?
Ruhum nasıl hür kalır beden benim zindanken?

Hesap defteri ağır, mîzan kıldan da ince;
Kurtuluş fermanı yok ecel vakti gelince.
Deste deste âh ile çıkamam o huzura,
Yüzümdeki karayla varamam ben o nûra.

Şu koca yeryüzünde zerre kadar bir pulum,
Özgürüm sanıyorum, hevesime bir kulum.
Zincirimi altından döverek kendim taktım,
Kendi sahte dünyamı ellerimle ben yaktım.

Ey bu çarkın içinde kendini bâkî sanan!
Her kurduğu hayali yalan dünyada yanan!
Nedâmet gözyaşıyla yıkanmazsa bu çamur,
Cehennem ateşidir beni yoğuran hamur.

Bir yanım arşa bakar, bir yanım toprak emer;
Kibirden taç giyene zehirden olur kemer.
Gölgem bile benden yüz çevirip de saklanır,
Sanma ki susan diller mahşer günü aklanır.

Geceyi yorgan yapıp örterim günahımı,
Kimse bilmez içimde kopan şu eyvahımı.
Vicdanımı çarmıha gerdiğim o gün bittim,
Kendimi koca bir dağ sandım ama erittim.

İşte ey garip nefsim, sonun kuru tahtadır;
Sana kefen biçilen karanlık bir haftadır.
Sessizce gelir ecel, can bağına ilişir;
Aklı başa getirir o buz gibi teneşir!

Gururumun enkazı göğsümü ezen taştır,
Gördüğüm o karanlık içimdeki savaştır.
Sırça köşküm devrildi hakikat kılıcıyla,
Kaldım kendi başıma vicdanın sancısıyla.

Gözlerim kör edilmiş kendi kibrim yüzünden,
Sürgün yedim nihayet insanlık gökyüzünden.
Şu çürüyen bedenim ruha nasıl yurt olsun?
İçimdeki bu nankör dilerim toprak olsun.

Susarak büyüttüğüm o devasa canavar,
Şimdi kendi etimi acımadan parçalar.
Kilit vurdum dilime, mazlumu görmez oldum;
Kendi karanlığımda günden güne ben soldum.

Hicâp perdesi yırtık, hayâ çoktan terk etmiş;
Benim o kof aklımı kör ihtiras mahvetmiş.
Hangi denize girsem temizlenmez bu çamur,
Ateşlerle yoğruldu göğsümdeki bu hamur.

Merhamet pınarımda zehir akıyor şimdi;
Beni bu cehenneme sürükleyen âh kimdi?
Dışarıda ararken asıl zâlim bendeymiş,
Ateşi harlayan şey içimdeki tendeymiş.

Bir A’râf ortasında ne ileri ne geri,
Kendi ellerim ile sattım asıl cevheri.
Karanlık bir dehlizde yankılanır feryadım,
Unutulmaya mahkûm mezardaki o adım.

Sükûtun zindanında pas tutarken vicdanım,
Nasıl feraha çıksın şu çürüyen sol yanım?
“Bana ne” demek ile koptu bütün bağlarım,
Kendi felâketime oturup da ağlarım.

Satılığa çıkardım ukbâyı nefsim için,
Şu fânî yeryüzünü yurt edindim ben niçin?
Hesap günü gelmeden koptu bende kıyâmet,
Gözüm göre kör oldum; bana haktır nedâmet.

Cerahat bağlamış bak kibrin vurduğu yara,
Nasıl hesap veririm düştüğüm zaman dara?
İçimde bir mahkeme; hâkim de ben, sanık ben,
Adaleti katleden asıl koca tanık ben.

Göğsümdeki şu kafes artık dar gelir cana,
Riyâyla beslediğim nefsim düşmandır bana.
Bir nedâmet gözyaşı dökemezken bu gözler,
Kıymetini yitirdi ettiğim bütün sözler.

En kalabalık yerde yalnızlıkla sınandım,
Kendi gölgemden kaçıp sahte nûrlara kandım.
Hangi libâsı giysem örter mi bu günahı?
Yıkar geçer bendimi mazlumların o âhı.

Gözlerim kilitlenmiş hakikatin nûruna,
Ruhumu kurban ettim dünyanın gururuna.
Kapanmaz bir yara bu; merhemi yoktur bende,
Azabın en ağırı nefes alan bu tende.

Her adımım hüsrandır, her nefesim bir vebâl;
Kendi ocağım söndü, düştüğüm durum melâl.
Umut kervanı geçti; kaldım çöl ortasında,
Kıvranıp duruyorum kibrimin oltasında.

Boynuma kement vurdu biriktirdiğim cürüm,
Bu nasıl bir gaflettir, bu ne sessiz bir ölüm?
Gözlerim yola baksın; bekleyenim kalmadı,
İçimdeki bu çölü rahmet bile almadı.

Uçurum kenarında günahımla baş başa,
Merhamet dileyemem yüzümü vursam taşa.
İçimdeki bu mahşer sükûtla boğar beni,
Toprak bile istemez riyâyla dolan teni.

Kara toprak çağırır her nefesin sonunda,
Kurtuluş umudu yok bu gafletin yolunda.
Taşlaşmış yüreğime ne yağmur ne nûr iner,
Gün gelir benim adım hafızadan silinir.

Omuzlarda taşınan çürük bir tahta tabut,
Bir ömür inandığım devrildi koca bir put.
Arkamdan ağlayanlar unutup dönecektir,
Mezarımdaki o mum rüzgârla sönecektir.

Kefenin cebi yoktur, doldurduğum yalanlar;
Şimdi boyna dolanır o yediğim haramlar.
Ne malım fayda verir, ne şanım ne de adım,
İşlediğim günahla, bana kaldı feryadım.

Üzerime atılan her kürek toprak ağır,
Bütün cihan toplansa bu feryadıma sağır.
Gözüme mil çekilmiş, hakikati görmedim;
Nefsime kul oldum da ben secdeye varmadım.

Daracık o kabirde sıkışır kemiklerim,
Bir zaman dağ deviren bu âciz bileklerim.
Şimdi kurtlar, böcekler paylaşıyor bedeni;
Kâinat kan kusarak reddediyor bu teni.

Mezar taşıma vuran soğuk bir güz rüzgârı,
Bu çöküş hatırlatır içimdeki o nârı.
Yarım kalan hevesler kursağımda taş oldu,
Bahar bekleyen ömrüm zemheride kış oldu.

Münker Nekir gelince çözülür mü bu dilim?
Amel defteri kara, bomboş kalmış sağ elim.
Hangi yüzle dururum o dîvânın önünde?
Mîzan kıldan da ince o kıyâmet gününde.

Aynalarda gördüğüm o ihtişam nerede?
Boğulup kalmışım ben kibir denen derede.
Sahte dostlar, yârenler hepsi kaçıp gittiler,
Beni kendi karanlık kuyumda terk ettiler.

Gök kubbe çatırdarken, dağlar un ufak olur,
O koca kibir kulem, yerle bir toprak olur.
Bütün sırlar dökülür, saklanacak yer kalmaz;
Benim nedâmetime melekler de ağlamaz.

Ellerim şâhit olur işlediğim cürüme,
Ayaklarım konuşur yürüdüğüm o yöne.
Dudaklarıma mühür vurulur da susarım,
Dün yuttuğum ne varsa bugün kana kusarım.

Zerre miskal iyilik tartılır da bulunmaz,
Riyâyla yanan yürek kolay kolay durulmaz.
Kendi cehennemime biletimi ben kestim,
Hakikatin sesine sağır olup da küstüm.

Nasibimi tepmişim merhamet deryasında,
Boğulup gidiyorum hırsımın davasında.
Eyvahlar fayda etmez kapanınca o kapı,
Paramparça oluyor kurduğum o kof yapı.

Benliğimi eritip bir damlaya dönseydim,
Şu fânî yeryüzünde yavaş yavaş sönseydim.
Dağları ben yarattım deyip yürümeseydim,
Kendi küçüklüğümü vakti varken görseydim.

Bir nefeslik canımla, cihana savaş açtım,
Ruhuma ihanetle, ömrüme zehir saçtım.
Bütün çırpınışlarım ağa düşen kuş gibi,
Uyandım cehenneme bir bitmeyen düş gibi.

Güneşin dürülüp de, yıldızların söndüğü,
Her nefis ameliyle, Hakk’a geri döndüğü...
O dehşet anı gelip hesap sormaya dursun,
Bırakın bu nefsime zevâlin mührü vursun!

Ne bir adım atmaya, mecâl kaldı dizimde,
Bütün cihan karardı, fer kalmadı gözümde.
Boynum kıldan da ince, eğildim huzurunda,
Kimse derman olamaz, nedâmet çukurunda.

Benlik davam çürüdü, bir kuru yaprak oldum;
O devasa gölgemle ufacık kabre doldum.
Bitti dünya kavgası, kapandı koca defter;
Kendi kazdığım kuyu beni bağrında bekler.

Toprak atıp üstüne dağılır kalabalık,
Başlar o kör karanlık, başlar koca yalnızlık.
Önce seni unutur o canım dediklerin;
Sonra unuttuğunu unutur sevdiklerin!