Fikir Çilesinde

İnleyiş, feryat ve derin yakınma.

Allah'ın tahtı, gökyüzü.

Gelecek, istikbal.

Ses.

Ah, ah; İnilti.

Zekâ; Akıllı, bilge; Akıllı.

Berzah, ölümle hayat arası

İnsanlık.

Tüccar.

Kalıcı (Şair Bâkî'ye atıf).

Günler.

Geçici, fani

Anlayışlı.

Felek, kader; Kader.

Ayrılık, hasret

Ölüm zamanı.

Yüksek mahkeme, meclis.

Uyma, bağlanma, örnek alma.

Hocalar, efendiler, seçkin kimseler.

Şiirde soruya dönüştürülen bu kavramın sözlük açıklaması editoryal inceleme için işaretlenmiştir.

Şiirde soruya dönüştürülen bu kavramın sözlük açıklaması editoryal inceleme için işaretlenmiştir.

Anlama, kavrama.

Lal, dilsiz

Söz, ifade.

İzan, anlayış

"Evet" dediler (ahitte)

Şiirde soruya dönüştürülen bu kavramın sözlük açıklaması editoryal inceleme için işaretlenmiştir.

Ateş, cehennem.

Mîzân, terazi

Suçlu.

Maşuk, sevgili; Sevilen, sevgili.

Durak, varış noktası.

Ölü, ceset

Kıyamet günü.

Gösteriş, ikiyüzlülük.

Unutma.

Kalıcı, sürekli.

Necabet, asalet

Şuur, bilgi sahibi olmakla sınırlı değildir. İnsan neyi bildiğini, niçin bildiğini ve bildiği şeyin kendisini nereye çağırdığını fark ettiğinde şuur başlar. Şuursuz bilgi insanı kibirli yapabilir; şuurlu bilgi sorumluluk doğurur. Şuur, çağın dilini okumak, kendi nefsini tanımak, toplumun yarasını görmek ve hakikatin önünde eğilebilmektir. S Kuşağı’nın ilk harfi bunun için şuurdur. Çünkü görmeyen insan yürüyemez; gördüğünü anlamayan insan ise kolayca yönlendirilir.

Görünüş, biçim, yüz.

Sözün bağlamı ve akışı.

Bir sözün öncesi, önceki bağlam.

Sessizlik, suskunluk; Sükut, sessizlik

Sessizlik.

Memleket, vatan.

İçki sunan, su dağıtan; Şikayet eden, isyankar

Dua, övgü.

İyiliği, emeği, dostluğu ve geçmişte kurulan bağı unutmama; sadakatin hafıza ve davranış boyutu.

Ceza, azap.

Kavuşma.

Ahiret, öbür dünya

Görünen.

Şiddetli soğuk.

Zeval, yok olma

Vuslat, kavuşma

Sevgili, dost; Sevgili, dost.

Eşit, düz.

Kapı, makam; tasavvufî kullanımda tekke. Şiirde sığınak ve manevi yöneliş imgesidir.

Kabul etme, açıkça söyleme, benimseme. Şiirde insanın kendi hükmünü ve duruşunu beyan etmesiyle ilişkilidir.

Buyruk, hüküm belgesi. Şiirde insanın kendisi veya kader üzerine kesinleşmiş hükmü temsil eder.

İnsanın arzu, hırs ve benlik yönü; şiirde çoğu kez vicdanla çatışan iç kuvvet olarak kullanılır.

İki hâl arasında kalma, eşik. Şiirde karar ile kararsızlık, varlık ile hiçlik arasındaki sıkışmışlığı simgeler.

Klasik dilde güçlü ve ürkütücü kötü ruh/cin tasviri; şiirde aldatıcı ve karanlık niteliği yoğunlaştıran mecaz.

Utanma, mahcubiyet ve ar duygusu; ayrıca perde veya örtü anlamı taşır.

Giysi, elbise; mecazen dış görünüş veya kişinin üzerine giydiği kimlik.

Güç, takat ve bir işi yapabilme kudreti.

Bir davranışın doğurduğu ağır manevî sorumluluk, günah yükü veya kötü sonuç.

İçte, görünmeyen veya derin anlam katmanında bulunan yön; zâhirin karşıtı.

Görme yetisini kaybetmiş; mecazen gerçeği göremeyen, hakikate kör.

Mahkeme, KörEbE külliyatında tekrar eden bir düşünce, ilişki, süreç veya uygulamayı adlandırmak ve farklı eserlerdeki kullanımlarını aynı anlam ağı içinde birleştirmek için kullanılan kavramdır. KörEbE külliyatında özellikle “Hira Dağı’nın Çocukları - Öz’e Dönüş” çalışmasındaki bağlamıyla ele alınır.

Erişim, KörEbE külliyatında tekrar eden bir düşünce, ilişki, süreç veya uygulamayı adlandırmak ve farklı eserlerdeki kullanımlarını aynı anlam ağı içinde birleştirmek için kullanılan kavramdır. KörEbE külliyatında özellikle “Soğuk Kaos Çağında NATO-2” çalışmasındaki bağlamıyla ele alınır.

Vicdan, insanın çıkarı, korkusu veya çevresinin baskısı başka yöne çağırsa bile hak ile haksızlık arasındaki farkı içinde duyabilme ve bu farkın sorumluluğunu üstlenebilme yetisidir. KörEbE külliyatında vicdan, sessiz bir duygu değil; adalete ve eyleme çağıran iç ölçüdür.

Nazım.

Sevda, aşk

Vefat.

Kitap.

İnsan, insan

Elde edilen, sonuç

Düşünce.

Dil, sadece anlaşma aracı değildir. Düşüncenin evi, hafızanın taşıyıcısı, duanın kapısı ve ahlakın görünür hâlidir. Bir toplum kelimelerini kaybettiğinde yalnızca sözlüğü daralmaz; dünyayı okuma biçimi de yoksullaşır. Dilin bozulması, düşüncenin dağılmasıdır. Kendi dilinde derinlik kuramayan insan, yabancı kavramların gölgesinde konuşmaya başlar. Yerli düşünce dili, başka dilleri reddetmek değildir. Kendi kelimeleriyle dünyaya açılma cesaretidir.

İmtihan, sıkıntı.

Anlam.